What have you done now? [HakuAli]

Mój pierwszy angst, nie bijcie. Dla Kiri. Obiecuję, napiszę Ci jeszcze fluffy z nimi.

Nawet jego własny odtwarzacz się na niego uwziął. Alibaba miał ochotę uśmiechnąć się gorzko, gdy usłyszał w słuchawkach „If you were dead or still alive, I don’t care”. Dzięki muzyce miał odciąć się od narastających problemów, zapomnieć chociaż na kilka chwil i rozluźnić się. Ale to się już nazywa złośliwość rzeczy martwych. Na szczęście w pokoju był sam, jego współlokator jak i zarazem największy powód owych problemów, wybył gdzieś razem ze swoim przyjacielem. I tylko Alibaba zauważył, że on sprowadza go na złą drogę, że zmienia go całkowicie i próbuje podporządkować swojej woli. Tylko Alibaba te zmiany dostrzegał i tylko jemu się one nie podobały.

Drzwi do pokoju otworzyły się i stanął w nich Hakuryuu. Już po oczach Saluja widział jego nietrzeźwość, jak zawsze po spotkaniach z tym cholernym Judalem. Czasami zdarzało się też, że przynosił ze sobą mdląco słodki zapach marihuany, ale jak zawsze, Alibaba nic nie mówił. Zajmowali jeden pokój w bidulu od dziecka, matka Alibaby zmarła z powodu chorób, których nabawiła się w pracy. Blondyn prychał za każdym razem, gdy ktoś mówił o tym w ten sposób. I po co takie piękne słowa? Nie lepiej po prostu powiedzieć, że jego matka była dziwką i wykończył ją zwykły syf? A że kiedyś jej klientem był jeden z najbogatszych facetów w mieście… Problemu trzeba było się pozbyć.

- Wcześnie dziś wróciłeś. – mruknął, wyciągając słuchawki z uszu, wychodząc ze swojego bezpiecznego azylu. Musieli rozmawiać a przynajmniej Alibaba musiał mówić. Cisza byłą dla niego zdecydowanie zbyt nieznośna. Tak jak się spodziewał, Hakuryuu mruknął coś tylko pod nosem, tym razem szczędząc mu potoku pijackich bluzgów a potem Saluja mógł zaobserwować jego plecy znikające za drzwiami małej łazienki. Może gdyby jego matka nie była szajbuską, która zabiła swojego męża i dwóch starszych synów, by następnie chcąc zyskać władzę, dobierać się do swojego pasierba… Wtedy Hakuryuu pewnie byłby inny. Pewnie nie potrzebowałby towarzystwa największego degenerata w całym sierocińcu.

Alibaba usiadł na łóżku i potargał włosy, z lekka zirytowany tym ciągłym gdybaniem. Przecież to mu nic nie da, tylko narobi jeszcze większego mętliku w głowie.

Ciężko mu było patrzeć na bladą, chudą twarz śpiącego Rena. Na ten niezdrowy kolor, cienie pod oczami i zapadnięte policzki. Sam nie wiedział, kiedy zaczął głaskać go po policzku, zimnym i niezbyt przyjemnym w dotyku, jakby Hakuryuu nie miał już w sobie ani odrobiny życia. Był pewny, że się nie obudzi, zawsze mocno spał po alkoholu.

Dni zlewały się w jedno, Alibaba przestał już zwracać na nie uwagę. Wpadł w rutynę; najpierw czekał, zarzekając się, że to ostatni raz, nigdy więcej, bo to bez sensu i niczego nie zmieni. A potem przez większość nocy był strażnikiem jego snu, po prostu siedział i patrzył.

Do czasu gdy niebieskie oczy Hakuryuu otworzyły się i spojrzały prosto na niego.

- Co robisz? – zapytał schrypniętym głosem przez niemiłosiernie ściśnięte gardło. Każde słowo tylko dodatkowo je podrażniało.

Gdy oswoił się z przyłapaniem na gorącym uczynku, Alibaba zmarszczył lekko brwi.

- I kto to mówi? Zobacz, do czego doprowadziłeś. Nie masz siły podnieść głowy z łóżka. – rozmowy z nim, jeśli już w ogóle do nich dochodziło, zawsze kończyły się tym samym. Hakuryuu pokornie słuchał kazania a potem jakby nigdy nic, szedł spać albo prosto do Judala, co Alibabę bolało jeszcze bardziej. Przecież on by mu pomógł, razem daliby radę, we dwójkę, bez zbędnych osób, które mogłyby zburzyć ten obraz. Nie potrzebował go wciągać w żadne bagno a wręcz przeciwnie, chciał mu pomóc się od niego oderwać, odbić się od dna. W końcu on przeżył to samo, razem siedzieli w podobnej patologii.

- Co Ty wiesz? Nie znasz mnie. Tylko patrzył.

Kolejnym ciosem było to, że Ren miał rację. Alibaba tylko patrzył, zamiast zrobić cokolwiek.

Potem była strzykawka. Długa, o dziwo spokojna, rozmowa do późnej nocy, na parapecie, przy orzeźwiającym nocnym powietrzu. Spokojny, głęboki sen.

Zaczynał myśleć, że jest lepiej. Hakuryuu spędzał z nim czas, cień uśmiechu wracał na jego przygaszoną twarz i już praktycznie w ogóle nie spotykał się z Judalem.

Pozory przez niego stworzone dały blondynowi złudną nadzieję, że po tej burzy dla niego jednak wyjdzie słońce.

Ale dlaczego czarne?

Gdy krwawy szlak zaprowadził go do łazienki, do białych płytek upstrzonych szkarłatnymi plamkami, serce stanęło mu w gardle, zimno opanowało ciało a pustka myśli. Potem pamiętał tylko jak miotał się, by znaleźć opatrunek, by zdążyć i nie stracić tego wszystkiego co zdołał postawić na nowo z gruzów. Teraz już wiedział, że nie buduje się zamków na piasku.

Nie lubił szpitali. Chyba jak każdy, ale on czuł się tu przygnieciony całym, zebranym smutkiem chorych i odwiedzających, co sprawiało, że nie mógł zaczerpnąć oddechu i chciał jak najszybciej stąd wyjść.

Aktualnie znalazł sobie zajęcie, które polegało na liczeniu kropli upływających z kroplówki. Bardzo zajmujące, szczerze polecam. Oderwał wzrok dopiero gdy blada dłoń poruszyła się na równie jasnej, sztywno wykrochmalonej pościeli.

- Uratuj mnie… - szepnął z wyraźnym trudem Hakuryuu, nie otwierając jednak oczu. Doskonale wiedział, kto przy nim jest. Alibaba przycisnął usta do jego czoła.

- Obiecuję. Przecież zawsze to robię.