Kolor i szept. [JuAla]

Tak sobie postanowiłam spróbować z wszystkimi paringami, bo tak. Dla Yazu za cudowne komentarze, do których zawsze pyszczek mi się cieszy.

Całe życie tonął w szarości. Nie było nawet czerni i bieli, wszystko było takie same, niezmiennie, bezdennie szare. Szare drzewa, budynki i ludzie. Nie różnili się od siebie, nie było między nimi żadnych, najmniejszych różnic. Mijali się na ulicach, wymieniali zdawkowe pozdrowienia lub spłoszone spojrzenia i ruszali dalej przed siebie, sami nawet nie wiedząc gdzie. Bez celu, bez sensu. Bez życia, tylko w szarej egzystencji. Nikt nigdy nie myślał o zmianach, nie były im potrzebne, żyło im się dobrze właśnie w ten sposób. A nawet jeśli, co mogli zrobić? Szarość byłą wszędzie, tylko nieliczni mieli szansę wygrać z nią pojedynek. To było niby takie proste, ale jak przychodziło co do czego, nikomu nie wychodziło. Bo przecież na ulicy nie spotkasz tej jednej, przeznaczonej sobie osoby, która zmieni Twoje życie. To byłoby za łatwe, wtedy świat nie stanowiłby wyzwania i cały porządek zostałby zachwiany.

Judal miał już tego zdecydowanie dość. Szarość przyprawiała go o migrenę, sprawiała, że był nieustannie rozdrażniony i nie chciał z nikim rozmawiać, nikt też nie chciał przebywać w jego towarzystwie, bo nie kończyło się to zbyt dobrze. Co prawda od zawsze wyróżniał się wśród innych, nie biegał razem z innymi dziećmi, nie właził na drzewa i nie przynosił do domu żab z przydrożnej kałuży. Ale od kiedy poznał legendę, wszystko było zupełnie inaczej. Szukał wręcz obsesyjnie, wiedząc doskonale o tym, że przeznaczenie jest jedyną rzeczą, której nie będzie mógł zmanipulować. Nagiąć do własnych zasad, całkowicie sobie podporządkować, tak jak to robił do tej pory ze wszystkim i wszystkimi. On nie miał przyjaciół, to byli dla niego ludzie, których mógł wykorzystać do tej, czy innej rzeczy. Każdy był dla niego w pewien sposób przydatny, ale nikt nie był mu bliski. Przywiązanie było dla niego dosłownymi więzami, łańcuchem przykuwającym go do jednej osoby, nie pozwalającym bawić się  z innymi. A Judal lubił mieć dużo zabawek. Po prostu sprawdzał, czy ktoś z tych wszystkich przewijających się przez jego ręce, łóżko oraz wszystkie inne pomieszczenia i meble w tym domu, jest tą jedną osobą. Tą wybraną, specjalnie dla niego. Ale jak na razie nie poczuł nic specjalnego, każdy jego poranek był równie szary jak poprzedni. Z biegiem czasu zdawało mu się, że to się wręcz pogłębia, pogarsza i nie ma dla niego szans, jak dla tych wszystkich nieszczęśników, którzy niczym puste skorupy włóczyły się po ulicach, wiodąc bezsensowne życie pozbawione jakiegokolwiek kierunku i impulsu. Nie chciał dla siebie takiego życia. Może i życzył go swoim wrogom, a miał ich niemało, ale sam nigdy nie chciał tak skończyć. I robił wszystko, żeby do tego nie dopuścić.

Siedzenie w barach i innych wątpliwej sławy miejscówkach niekoniecznie by mu w jego problemie pomogło, ale dzisiaj był dzień, w którym miał swoje przeznaczenie w bardzo głębokim poważaniu. Dlatego wpatrywał się w mętne piwo w niezbyt czystym kuflu, ignorując spojrzenie wbijające mu się między łopatki. Naprawdę irytujące uczucie, ale dziś niespecjalnie miał ochotę na jakiekolwiek awantury. Raz na jakiś czas robił sobie taki dzień, gdy wyświadczał ludziom przysługę, całkowicie olewając ich istnienie.

I pewnie by tak siedział do zamknięcia albo do całkowitego opróżnienia portfela, gdyby nie jeden szczegół. Akurat barmani się zmieniali i przekazywali sobie najważniejsze informacje. Judal uniósł głowę słysząc nowy, obcy głos, zdecydowanie zbyt głośny i zbyt radosny jak na takie miejsce. Zaintrygowany odnalazł właściciela owego głosu i uniósł brew. Barmanem był chłopak, który wyglądał jakby dopiero co skończył osiemnaście lat, albo nawet i nie. Bo przecież gdyby tak było, nie pracowałby tutaj, zwłaszcza na nocnej zmianie. Niezbyt wysoki, szczupły z warkoczem sięgającym połowy pleców, a co najważniejsze, uśmiechnięty od ucha do ucha. Judal tak dawno nie widział szczerego, prawdziwego uśmiechu, że aż mu się chwilę przyglądał. Zazwyczaj ludzie uśmiechali się pobłażliwie lub wymuszenie, ze smutkiem, jakby czekali, jakby jeszcze mieli nadzieję. Judal już dawno się jej pozbył, w końcu i tak zawsze umiera. Czy jakoś tak.

Ale widok tego barmana dokonał ważnych zmian w postrzeganiu świata przez Judala. Nic nie zrobił, nie odezwał się do niego ani słowem, ale mimo wszystko był przekonany, że już nie będzie tak jak kiedyś. Jego świat ruszył do przodu.

Zajął to samo miejsce co zawsze. Minął miesiąc a on ustanowił sobie taki osobisty rytuał, codziennie przychodził o takiej porze, by trafić na zmianę barmanów. Nadal nic nie zrobił, ale i tak nie było mu to potrzebne. Ten chłopak dokonał niemożliwego, przez co Judal musiał przewartościować swoje poglądy. I był mu za to cholernie wdzięczny. Dzięki niemu świat nie był już pogrążony w szarości. Dzięki niemu Judal pierwszy raz w swoim życiu zobaczył kolory.