Z deszczu pod rynnę [EnAli]

Z założenia miała być miniaturka, ale chyba pociągnę to dalej, zależy, czy wam się spodoba, o. Miał być fluff, mam nadzieję, że mi wyszedł. No i postacie trochę nie kanoniczne, ale co tam.

Nienawidzę deszczu. Chyba nikt, kto w taką pogodę musi być poza domem, nie ma uśmiechu na twarzy. Deszcz jest przyjemny, gdy siedzi się w domu z kubkiem herbaty w dłoniach, w ciepłych skarpetkach i patrzy się za okno. Wtedy deszcz nawet da się lubić. Ale gdy deszcz moczy futro na uszach i ogonie, gdy przykleja ubranie do ciała i pozwala by wiatr przenikał zimnem aż do kości… Tak, wtedy mam ochotę warczeć na deszcz.

Kartonowe pudło nie jest najlepszym schronieniem, zwłaszcza jak przemoknie i zrobi się z niego taka mokra papka. Gdy mój tymczasowy dom rozpadł się całkowicie, pozostało mi tylko przytulić się do ściany i owinąć ogonem, by uchronić jakoś te resztki ciepła, które jeszcze we mnie zostały. W ciągu tygodnia bezdomności nawet zacząłem sobie jakoś radzić. Wiem, że to nie dużo, ale miałem już w tym wcześniej pewne doświadczenie. Aż do dzisiaj. Zupełnie nie byłem przygotowany na ulewę i nie pomyślałem o znalezieniu jakiegoś zadaszonego schronienia. Mogłem chociażby pójść na dworzec, w końcu było tam wielu bezdomnych i na pewno nie wyrzuciliby jednego nadprogramowego. Mimo siedzenia na zimnej podłodze w oparach dworcowej toalety, byłbym przynajmniej suchy. Ale ja oczywiście byłem pewien, że dam sobie radę z tym błahym problemem, że nie będzie padało wiecznie i zaraz się przejaśni. No i widać, jak na tym wyszedłem.

Skoro opowiadam wam historię swojego krótkiego i niezbyt pasjonującego życia, która raczej nie stanie się bestsellerem, do którego będą powstawały fan ficki, wypadałoby się przedstawić. Nazywam się Alibaba Saluja, mam osiemnaście lat i od tygodnia jestem bezdomnym kotem. Jeszcze nie tak dawno miałem dom i rodzinę, ale najwyraźniej moi przyrodni bracia postanowili sprawdzić, czy faktycznie spadnę na cztery łapy i wyrzucili mnie na ulicę, czyli tam, skąd mnie zgarnęli, gdy byłem jeszcze małym kociakiem. Ot, taka zabawka, umilacz czasu, do popatrzenia, bo nigdy nie widzieli kogoś takiego ja. Każda zabawka nawet najspokojniejszemu dziecku się kiedyś nudzi, więc i ja trafiłem tam, gdzie było moje miejsce.

Kilka dni temu Ahbmad przejeżdżał obok mojego super wypasionego lokalu a ja zaobserwowałem u niego jakąś dziką satysfakcję na widok położenia w jakim się znalazłem. Ah, rodzina. Człowiek nigdy nie słucha, jak mu mówią, że z nimi najlepiej to tylko na zdjęciu. I to w środku, bo z brzegu jeszcze Cię wytną.

Często zdarzało się tak, że właśnie takie zabawki znikały i nikt ich więcej nie widział, chociaż każdy zawsze wracał ze swoich wędrówek. Był to proceder co najmniej niepokojący i obawiałem się, że może dosięgnąć również mnie. No bo co zwykły osiemnastolatek, osłabiony przez taki a nie inny tryb życia mógłby zrobić takim bandziorom? Podrapać ich albo fuknąć najwyżej. Padliby trupem na miejscu. Ze śmiechu. Co prawda miałem tam jakieś umiejętności, gdy przychodziło do walki o swoje z innymi, pięści miałem celne, ale na pewno nie z przeciwnikiem dwa razy większym od siebie. Obracałem się w kręgach, w których spotykałem właśnie takie przypadki zaginięć, gdzie delikwent nie mówił nikomu, że się dokądś wybiera a potem po prostu znikał, zostawiając wszystkie swoje rzeczy. Jednak nikt nie wrócił, co wzbudziło powszechny niepokój i podniosło czujność. Cassim na przykład był zupełnie dziki i dowodził miejscową bandą bezdomnych kotów, swoją charyzmą doskonale utrzymując się na pozycji przywódcy. Nawet trochę go podziwiałem za to, że ma taki posłuch, potrafi przekonać innych, że wcale nie są gorsi i zasługują na lepsze życie. Polegali na nim a Cassim jeszcze ich nie zawiódł, bo przecież byli rodziną, taką, która nie wystawi Cię za próg, gdy kaprys się zmieni albo dziecko zachce nowe zwierzątko. Jego młodsza siostra również zaginęła któregoś dnia i od tamtej pory Cassim na własną rękę próbował ją znaleźć i rozwikłać całą tą sprawę, chociaż nie było to do końca bezpieczne w pojedynkę. Ale przy jego brawurze nikt nie mógł go przekonać, Cassim dążył do celu wszelkimi metodami i to dość sukcesywnie.

 Moja sytuacja diametralnie się zmieniła dokładnie we wtorek po południu, bo zapamiętałem ten dzień jako przełomowy. Nie padało, więc z samego rana wybrałem się na targ, gdzie zawsze kręciło się mnóstwo ludzi, zwłaszcza w dni targowe, takie jak ten. Z uszami pod kapturem starej, za dużej bluzy, szedłem główną alejką, starając się sprawiać wrażenie zwykłego chłopaka na codziennych zakupach, by nie wzbudzać zbędnych podejrzeń. Wyćwiczona umiejętność szybkiego i cichego pozbawiania ludzi portfeli mogła zapewnić mi dzisiaj ciepły posiłek, a może nawet udałoby się zrobić większe zapasy… Może wszyscy uznaliby mnie za pozbawionego jakiegokolwiek kręgosłupa moralnego, ale wolałem kraść, niż stać na rogu ulicy z wyciągniętą ręką, narażając się na pogardliwe spojrzenia przechodniów, którzy już wiele razy brali mnie za ćpuna bez przyszłości, który sam sobie zgotował taki los, bo nie wiedział co zrobić ze swoim życiem. A tak mogłem zapełnić brzuch i zagłuszyć wyrzuty sumienia, bo przecież jakoś te pieniądze musiałem zdobyć, nie rosły na drzewach, jak to w dzieciństwie się słyszało.

Widok wysokiego, postawnego mężczyzny w garniturze szytym na miarę, był w tym akurat miejscu widokiem raczej niecodziennym, gdyż zazwyczaj przychodzili tu mieszkańcy sąsiadującego z targiem osiedla lub przejezdni, chcąc zrobić szybkie zakupy. Przewijały się też nastolatki na wagarach, które włóczyły się bez celu po mieście, ale ludzie pokroju tego mężczyzny zazwyczaj pojawiali się w centrach handlowych i supermarketach. A przynajmniej ja tak myślałem. Z jego stroju wywnioskowałem, że jego portfel raczej nie płacze przed końcem miesiąca i nawet nie zauważy drobnego ubytku. Zresztą, był chyba zajęty rozmową przez telefon, bo nawet się zbytnio po stoiskach nie rozglądał. Robiłem to już wiele razy, zwinięcie portfela jakiemuś ważniakowi nie powinno stanowić dla mnie żadnego problemu, a nawet gdyby się zorientował, znałem tu wszystkie zakamarki i na pewno by mnie złapał. W tym jak bardzo się myliłem, spostrzegłem się dopiero wtedy, gdy głos mężczyzny ucichł a ręka zamknęła się w stalowym uścisku na moim nadgarstku. Jak?! Nie miał żadnego prawa mnie zauważyć, był zbyt zajęty rozmową a poza tym wystarczająco dobrze wtapiałem się w tłum. Szarpnąłem ręką, oczywiście nie wypuszczając z niej swojej zdobyczy, jednak ten facet chyba nic nie robił sobie z moich wysiłków, bo nawet po jego minie było widać, że jest wręcz znudzony tymi nędznymi manifestacjami mojej siły fizycznej. Wyglądał co najmniej przerażająco i już zacząłem się modlić o rychły zgon, ale nie nastąpiło nic takiego, nie zobaczyłem światełka w tunelu i nie zagrały anielskie trąby. Zostałem tylko bezceremonialnie pociągnięty w stronę wyjścia z targu, mogąc jedynie wpatrywać się w szerokie plecy mężczyzny, którego przed chwilą chciałem okraść, najwyraźniej wydając na siebie wyrok śmierci z rąk psychopatycznego mordercy bez wyrazu twarzy. No bo centralnie, on chyba nawet nie mrugał! A jak to on by tym porywaczem i właśnie stałem się jego kolejną ofiarą?

Gdy dotarliśmy do jego samochodu, który oczywiście był super najnowszą bryką, a jakże, facet puścił w końcu moją dłoń i zdarł mi kaptur z głowy. Położyłem uszy płasko po sobie, wpatrując się w jego beznamiętną twarz i zaraz zacisnąłem powieki, gdy uniósł dłoń. Spiąłem się cały w oczekiwaniu na uderzenie, w końcu akurat na parkingu nikogo nie było i mógł mi spokojnie przyłożyć, ale nic takiego się nie stało. Zamiast ciosu poczułem…jak dotyka mojego ucha, jakby sprawdzając, czy jest prawdziwe. Od razu zastrzygłem nimi, bo dotyk był przyjemny i niespodziewany. Co to był za facet?

- Pojedziesz ze mną. – odezwał się a ja poczułem dreszcz spływający po kręgosłupie wywołany brzmieniem jego głosu. Idealnie do niego pasował, nie musiał go w żaden sposób modulować, by wywrzeć odpowiednie wrażenie. – Chciałeś mnie okraść, więc rozumiem, że potrzebujesz pieniędzy. Pozwolę Ci je zarobić. – dodał i wsiadł do samochodu po stronie kierowcy, najwyraźniej czekając aż ja zrobię to samo. W zasadzie mógłbym teraz uciec i nie miałby żadnych szans, żeby znaleźć mnie w zaułkach miasta, jednak całkiem możliwe, że taki koleś miał kontakty w całym mieście i zaraz by mnie zgarnął, gdybym się gdzieś pokazał. A spotkanie z jego ewentualnymi gorylami na pewno nie należałoby do najprzyjemniejszych.

Spojrzałem na niego podejrzliwie, wsiadając i zapinając pas. Czułem, że tak bardzo nie pasuję do tego wnętrza ze swoimi brudnymi ciuchami, że aż skuliłem się w sobie, kładąc uszy płasko na głowie. Mężczyzna najwyraźniej uznał to za poczucie winy, gdyż w końcu jego twarz zmieniła wyraz, poprzez kpiący uśmieszek błąkający się w kącikach ust. Pf, cholerni bogacze, zawsze pewni siebie, przekonani o swojej wyższości.

- Porywasz mnie. – oznajmiłem, patrząc na jego profil. Zdecydowanie czułem się porwany, pewnie Cassim zainteresuje się, gdy nie będę długo wracał, myśląc, że spotkał mnie ten sam los co Mariam. Nie poruszyło to chyba za bardzo mojego porywacza, bo nadal był skupiony na drodze, nie obdarzając mnie nawet przelotnym spojrzeniem.

- Nie. Zabieram Cię, żebyś odpracował swój dług. Jak się nazywasz, smarkaczu? – zapytał a ja zauważyłem, że jednak zerka w moją stronę, konkretniej na uszy i ogon spoczywający na kolanach. Chyba byłem pierwszym kotem, którego widział, wśród bogaczy nie było takich jak ja, więc nie mógł się napatrzeć.

- Alibaba. I nie chcę dla Ciebie pracować, oddałem Ci przecież portfel. – odparłem na swoją obronę, bo faktycznie mój niedoszły łup spoczywał tam, skąd chciałem go wyciągnąć, czyli w kieszeni jego spodni. – Era niewolnictwa to już dawno dinozaur, więc Twój plan chyba się nie powiedzie. – oho, znowu ta mina, która niby nie wyraża nic, ale człowiekowi przechodzą od niej ciarki po plecach i słyszy w głowie Salve Regina. Powinien to opatentować jako broń masowego rażenia.

- Ja nazywam się Kouen Ren i jeśli nie zastosujesz się do moich poleceń, zadbam byś trafił do najgorszego poprawczaka w tym mieście. – A nie mówiłem, że ma wszędzie kontakty? Pewnie jakaś mafia, gang czy inna yakuza… A groźby wypowiadane takim spokojnym tonem były dużo skuteczniejsze, mówię wam. Powinienem spisać testament, zapisując komuś rozsądnemu swoją kolekcję butelek i puszek do skupu. W końcu to był mój cały życiowy dorobek! Nie odezwałem się już, do czasu gdy nie zajechaliśmy pod wielki apartamentowiec, w którym zapewne ten cały Kouen mieszkał. Spodziewałem się tego, nie zdziwię się, gdy przywita nas odźwierny  w uniformie albo lokaj w wiktoriańskim fraku.

Odźwierny był, ukłonił się Kouenowi z szacunkiem, na co ten odpowiedział tylko skinieniem głowy, od razu kierując się do windy. Zapewne mieszkał na samej górze, jak wszyscy bogacze, którzy jedząc śniadanie patrzą na rozciągające się przed nimi miasto i wyobrażają sobie, że są jego właścicielami i władcami. Bardzo nie lubiłem takich ludzi.

Mieszkanie oczywiście było ogromne, nowoczesne i perfekcyjnie czyste, każdy przedmiot miał w nim swoje określone miejsce a Kouen wyglądał na takiego, który ponosi fizyczne cierpienie przez zaburzenie tego ładu. Dużo miejsca zajmowały książki o tytułach, których nigdy nie słyszałem i pewnie nie rozumiałbym z nich ani słowa. Jednak największe wrażenie wywarła na mnie całkowicie przeszklona ściana, dzięki której można było usiąść na puchatym dywanie przed kominkiem i patrzeć z góry na miasto, z kieliszkiem wina w dłoni. Alibaba, ty cholerny romantyku, jesteś w mieszkaniu kompletnie obcego faceta, który chce zmusić Cię do pracy a Ty myślisz o tym jak zaciągnąć go do łóżka! Zapewne ogromnego i wygodnego, a facet, chociaż przystojny, nadal miał zadatki na psychola z filmów Hitchcocka.

- Powinieneś się przebrać i wykąpać. – z tych przemyśleń wyrwał mnie jego głos, aż podskoczyłem i odwróciłem się szybko od pięknego widoku przede mną. Kouen właśnie zdejmował marynarkę i rozluźniał krawat, najwyraźniej nie krępując się moją obecnością. Ale trzeba było mu przyznać, że pomysły miał dobre a ja nigdy nie odmawiałem czegoś co jest za darmo.

- Chętnie się wykąpię. Obiad też proponujesz? Ostatnio jadłem wczoraj, niedługo mi żołądek do krzyża przyrośnie. – poklepałem się po brzuchu, dopiero teraz zdając sobie sprawę z tego, jak bardzo jestem głodny. Kouen zaprowadził mnie do dużej łazienki z wanną wpuszczoną w podłogę, podał ręcznik i szlafrok a mi pozostało tylko przyglądać mu się ze szczerym zdziwieniem. W końcu miałem tu pracować, a on traktował mnie jakbym był jego ważnym gościem, czy coś. Nawet wody do wanny mi napuścił! Nie miałem jakichś zbytnich oporów by się przed nim rozebrać, ta gorąca, pachnąca konwaliami woda była zbyt przekonująca, bym znalazł chociaż chwilkę na skrępowanie. Po zrzuceniu z siebie ciuchów od razu zanurzyłem się w wodzie po szyję a z moich ust wydobyło się zadowolone, kocie mruczenie. Było mi dobrze i mógłbym zostać w tej wannie już na zawsze. A przynajmniej godzinę. Poprzez zamknięte oczy nie zauważyłem, że na mojej głowie znowu wylądowała jego ręka, tym razem mocząc mi włosy i delikatnie myjąc, uważając na uszy. Otworzyłem oczy i zauważyłem Kouena z podwiniętymi rękawami koszuli, który najwyraźniej wziął za zadanie bojowe doprowadzenie mnie do względnego porządku. Nie chciałem mu przerywać tej jakże zajmującej czynności, bo robił to bardzo sprawnie, pogłębiając jedynie mruczenie z mojej strony. Pewnie potem będę sobie to wyrzucał, ale kto by się interesował tym, co będzie potem? Teraz mi przyjemnie, nie potem.

Kąpiel dobiegła końca, w wycieraniu i założeniu szlafroka Kouen już mi nie pomagał, powiedział, tylko, że mam wziąć sobie coś z lodówki a sam opuścił mieszkanie, zostawiając mnie samego w tej wielkiej przestrzeni. Od razu zacząłem buszować, chcąc jakoś dowiedzieć się o nim czegoś więcej, W salonie na ścianie wisiał dyplom ukończenia studiów, z którego dowiedziałem się, że Kouen jest prawnikiem. I to chyba całkiem wziętym, patrząc na ile było go stać. Z lodówki wyłowiłem składniki na kanapki a po napełnieniu żołądka (co trochę potrwało, patrząc na to jak dawno mogłem najeść się do syta), usadowiłem się na kanapie. Kouen wrócił mniej więcej po godzinie, wchodząc do salonu z jakimś małym, płaskim pudełkiem w rękach.

Uniosłem tylko brew, patrząc na niego.

- Jakbym wiedział, że tu trafię, spróbowałbym Cię okraść już dawno. – stwierdziłem z uśmiechem, bo byłem najedzony, czysty i zadowolony. Jednak trochę mnie niepokoiła mina Kouena, jednocześnie pewna i trochę zakłopotana, jakby nie mógł się zdecydować.

- Zamknij oczy. – polecił, a ja jednak trochę się zawahałem. Bo jak chciał teraz mnie zabić, po osłabieniu mojej czujności? Tak, byłem mistrzem teorii spiskowych, wiedziałem o tym doskonale. I znowu przeczucia mnie zmyliły, bo poczułem jak Ren dotyka mojej szyi, coś na niej zakładając. Czyżby jakiś łańcuszek? To wyglądało, jakbym miał być jego utrzymankiem, czy coś w ten deseń.

- Możesz otworzyć. – powiedział w końcu a na mnie runęła ciężka rzeczywistość, gdy tylko uniosłem powieki.

Kouen właśnie założył mi na szyi obrożę.